به روز انده گسارم آفتابست

که چون جان و روانم بود در خور

همی تا دور ماندستم ز رویت

ز باریکی نمانم جز به مویت

که چون رخسار تو با نور و تابست

به شب انده گسارم اخترانند

که چون بینم به دندان تو مانند