نه چونین است کاندیشید بد گوی

که از بسیار نالیدن چو نالی

به روز رفته ماند یار رفته

چرا داری به دل تیمار رفته

میم بر ریخت لیکن نامدش بوی

شبست اکنون و خورشیدم برفتست

جهان همواره تاریکی گرفتست