شبست اکنون و خورشیدم برفتست

چرا داری به دل تیمار رفته

نه چونین است کاندیشید بد گوی

میم بر ریخت لیکن نامدش بوی

جهان همواره تاریکی گرفتست

روا باشد که بنشینم به اومید

که باز آید به گاه بام خورشید