چو زرد از شور بختی بی روان شد

همان بی سود اندوهش بسی خورد

نه جای مویه بود و گرم خوردن

که جای رزم بود و نام کردن

رمه در پیش گرگان بی شبان شد

بسان خطبه خوانی بود خنجر

که او را مغز گردان بود منبر