ز پیکر همچو کوهی کرد، محکم

چنان شایسته جفتی را سزاوار

بر آورده از آتشگف برزین

رسایده سر کاخش به پروین

ز صورت چون بهشتی گشته خرم

هم آتشگاه و هم دخمه چنان بود

که رصوان را حد بر هر دوان بود