هم آتشگاه و هم دخمه چنان بود

رسایده سر کاخش به پروین

ز پیکر همچو کوهی کرد، محکم

ز صورت چون بهشتی گشته خرم

که رصوان را حد بر هر دوان بود

چو ز اتشگاه و از دخمه بپرداخت

بیچ آن جهان بنگر که چون ساخت