چو ز اتشگاه و از دخمه بپرداخت

ز صورت چون بهشتی گشته خرم

هم آتشگاه و هم دخمه چنان بود

که رصوان را حد بر هر دوان بود

بیچ آن جهان بنگر که چون ساخت