به چیزی تو فزونی از پیمبر

چو جان پاکیزه و چون عقل نامی

قمر هر گز چو رای تو نتابد

خرد هر گز صمیر تو نیابد

که بر فصل تو منکر نیست کافر

همیشه جود تو دل را نوازد

سموم قهر تو جان را گدازد