چو زر پالوده چون یاقوت سوده

چه کرداری که از فصل تو آید

چه فرزندی که از نسل تو زاید

همه پر مایه باشند و ستوده

به مشتق ماندت اصل خیاره

کزو ناید بجز ماه و ستاره

ادب کبر آرد از چون تو هنرجوی