ز عمر خویش در فصل بهارست

به عقل اندر بزرگست و به مخبر

بسان آتشست اندک به دیدار

و لیکن قوت و هیبتش بسیار

ازیرا همچو اشکوفه به بارست

چو زین اشکوفه آید میوهء جاه

رهی گردد مرو را مهر با ماه