تو دریایی و من مرد گهر جوی

که با او از همه کس بی نیازم

تو خورشیدی و چون با تو نشینم

چراغ و شمع شاید گر نبینم

ز تو جویم گهر نز چشمه و جوی

ز شکرت شد دهان من شکر خوار

ز مدحت شد زبان من گهر بار