نمی بندد دمی شیرین نفس را

نهاده منبرش بر شاخسار است

لئیمی ترش روی و پر فغانست

ولیکن مرغکی شیرین زبانست

نمی گیرد به چیزی هیچ کس را

همیشه جامه بی رنگ پوشد

ریا و زرق و هستی می فروشد