مکن عهد و وفا داری فراموش

نسیم آمد دهانم پر ز زر کرد

دهانم خون بلبل می مکیده است

از آن خون قطره بر لب چکیده است

بیا چون جان شیرینم در آغوش

ترا چون من هزاران بنده باشد

که سر در پای تو افکنده باشد