بیا چون جان شیرینم در آغوش

دهانم خون بلبل می مکیده است

از آن خون قطره بر لب چکیده است

مکن عهد و وفا داری فراموش

ترا چون من هزاران بنده باشد

که سر در پای تو افکنده باشد

مرا چون تو به عالم هیچ کس نیست