فروماندی چو کوران درغم خویش

چرا اسرار حق ناخوانده تو

ببستند پای تو چشمت گشادند

کلاه غفلتت بر سر نهادند

نمی بینی فضای عالم خویش

چو بردارند کلاه غفلت از سر

به عزم آشیان بر هم زنی پر