چو بردارند کلاه غفلت از سر

کلاه غفلتت بر سر نهادند

فروماندی چو کوران درغم خویش

نمی بینی فضای عالم خویش

به عزم آشیان بر هم زنی پر

تو خواهی تا کنی پروای پرواز

ولی بند دوالت می کشد باز