خدا را کنه چون دانم که چونست

اگرچه جان ما می پی برد راه

ولیکن کنه او کی می برد راه

چو بی آگاهم از جانم که چونست

چنان جان را بداشت اندر نهفت او

که هرگز سر جان با کس نگفت او

تنت زنده بجان و جان نهانی