که انگشتی برو نتوان نهادن

چنان گم کرده اند این سربی راز

که سر مویی نیاید هیچ کس باز

دری مدروس شد نتوان گشادن

بباید داشت گردن زیر فرمان

که جز صبر و خموشی نیست درمان

که دارد زهره در وادی تسلیم