چو داری حوصله از پشه کم

که دریایی برد پر در خوشاب

عجب تر این که آمد ذره خاک

که تا دستش دهد خورشید افلاک

چگونه می در آشامی دو عالم

جگر در خون بسی گردیده تو

چنان نیست این که اندیشیده تو