جگر در خون بسی گردیده تو

که تا دستش دهد خورشید افلاک

چو داری حوصله از پشه کم

چگونه می در آشامی دو عالم

چنان نیست این که اندیشیده تو

برو سودای بیهوده مپیمای

منه بیرون ز حد خویشتن پای