جهانی را بسر مویی بگیری

زهی مهلت که چون هنگام آید

بمویی عالمی در دام آید

زهی وقتی که در وقت اسیری

زهی نعمت که چندان شد ملازم

که شکرش هم تو دانی گفت دایم

زهی شدت که در حجت گرفتن