زهی شدت که در حجت گرفتن

جهانی را بسر مویی بگیری

زهی نعمت که چندان شد ملازم

که شکرش هم تو دانی گفت دایم

نه برگ خامشی نه روی گفتن

زهی رخصت که گرراهی نبودی

کسی را زهره آهی نبودی