به ایوان من بنده گر بیش نیست

ز پوشیدنی هم ز گستردنی

ز افگندنی و پراگندگی

همانا شتربار باشد دویست

همان یاره و طوق و هم تاج و تخت

کزان دختران را بود نیک بخت

ز برزین بخندید بهرام و گفت