که تا فردا نمانی در تف و سوز

اگر سوی دهی ره می بری تو

چرا از مه دهی غافل تری تو

برو دل جمع دار ای دوست امروز

چو زیر خاک دل پرخون کنی تو

گرت انسی نباشد چون کنی تو

پراکنده مشو تا وا نمانی