برین درگه چه می پنداری ای دوست

که تا تو خویشتن برگیری از پیش

چنان کن از تفکر عقل و تمییز

که در عالم یکی بینی همه چیز

که از مغز جهان فرقیست با پوست

چو مغز و پوست از یک جایگه رفت

چرا این یک بماهی آن بمه رفت