ز خشم استاد گفتش ای بد اختر

قرابه چون دو دید احول عجب داشت

بر استاد آمد گفت ای پیر

دو می بینم قرابه من چه تدبیر

یکی بشکن دگر یک را بیاور

چو او در دیدن خود شک نمی دید

بشد این شکست آن یک نمی دید