چه دانی تو که رخ چندان چرا رفت

بشطرنج اندرون رنجی نبردی

چو تو شطرنج بازی می ندانی

از آن از یک دو بازی می بمانی

شه از هر سوی سرگردان چرا رفت

ز یک سو اسب بینی رخ نهاده

ز یک سو پیل برگردن فتاده