شه از هر سوی سرگردان چرا رفت

چو تو شطرنج بازی می ندانی

از آن از یک دو بازی می بمانی

چه دانی تو که رخ چندان چرا رفت

ز یک سو اسب بینی رخ نهاده

ز یک سو پیل برگردن فتاده

پیاده چون ببینی بر کناره