که تو دروی فروماندی بصد رنج

پیاده چون ببینی بر کناره

که فرزین شد ترا گیرد سواره

ذراعی نیست آخر نطع شطرنج

برین نطعی که در چشم است خردت

نمی دانی که تا در چیست بردت

چنین نطعی که بحر سرنگونست