چنین نطعی که بحر سرنگونست

که تو دروی فروماندی بصد رنج

برین نطعی که در چشم است خردت

نمی دانی که تا در چیست بردت

چه دانی لعبهای او که چونست

تو صد بازی کجا از پیش بینی

که تو نه پس روی نه پیش بینی