نیابد همی سیری از خفت و خیز

همه سوی گفتار دارید گوش

بخواهد همان دخترش از پدر

نهد بی گمان بر سرش تاج زر

شب تیره زو جفت گیرد گریز

شبستان مر او را فزون از صدست

شهنشاه زین سان که باشد به دست