شبستان مر او را فزون از صدست

نهد بی گمان بر سرش تاج زر

نیابد همی سیری از خفت و خیز

شب تیره زو جفت گیرد گریز

شهنشاه زین سان که باشد به دست

کنون نه صد و سی زن از مهتران

همه بر سران افسر از گوهران