اگر تو لقمه ای خواهی بشادی

ز بهر گندمی خون ریخت بر خاک

پدر او بود واصل او بود ما را

بیک گندم هدف شد صد بلا را

محالست این که از آدم بزادی

چو او را گندمی بی صد بلا نیست

ترا هم لقمه بی غم روانیست