محالست این که از آدم بزادی

پدر او بود واصل او بود ما را

بیک گندم هدف شد صد بلا را

اگر تو لقمه ای خواهی بشادی

چو او را گندمی بی صد بلا نیست

ترا هم لقمه بی غم روانیست

برو تن در غم بارگران ده