که یار تو نیالاید بتو دست

تگرگ و سنگ کردی بر تنم بار

شدی تو نیز با این کودکان یار

چه می گویم برو ای غافل مست

نیی تو اهل یار و یار دورست

تو دور از کار وز تو کار دورست

یقین می دان که خورشید سرافراز