نیی تو اهل یار و یار دورست

شدی تو نیز با این کودکان یار

چه می گویم برو ای غافل مست

که یار تو نیالاید بتو دست

تو دور از کار وز تو کار دورست

یقین می دان که خورشید سرافراز

نخواهد شد بسوی کس سرانداز