که بی شک بر زمین اندازد آنرا

برو زین گرد نای آبنوسی

چه زین درنده درزی می بیوسی

سخن تا چند گویی آسمان را

زدست آسمان هر دل که جان داشت

گرش دستست هم بر آسمان داشت

فلک طشتیست پر اخگر ز اختر