زدست آسمان هر دل که جان داشت

چه زین درنده درزی می بیوسی

سخن تا چند گویی آسمان را

که بی شک بر زمین اندازد آنرا

گرش دستست هم بر آسمان داشت

فلک طشتیست پر اخگر ز اختر

تو دل پر تفت زیر طشت و اخگر