بعمری جز بلا حاصل نبینی

نه یک دم از غمی آزاد دیدت

بعمری می دهد رنج مدامت

که تا کار جهان گیرد نظامت

که تا روزی بکام دل نشینی

چو بنشستی برانگیزد بزورت

بزاری می دواند تا بگورت