چو بنشستی برانگیزد بزورت

که تا کار جهان گیرد نظامت

بعمری جز بلا حاصل نبینی

که تا روزی بکام دل نشینی

بزاری می دواند تا بگورت

تو تا بنشسته در دار فانی

نشسته رفته و می ندانی