چو خفاشی که از روزن برآید

بجز حق نیست بازرگان قدرت

تو پنداری که می آیی ز جایی

زهی پندار تو ناخوش بلایی

ز کنج آستان بیشش درآید

بگردد گرد باغ و راغ لختی

نشیند بر سر هر سر درختی