ز کنج آستان بیشش درآید

تو پنداری که می آیی ز جایی

زهی پندار تو ناخوش بلایی

چو خفاشی که از روزن برآید

بگردد گرد باغ و راغ لختی

نشیند بر سر هر سر درختی

اگرموری سری یابد ز جایی