بسوزی هم تو و هم ژنده ناگاه

الا یا ژنده چین ژنده چه چینی

میان ژنده تا چندی نشستی

چو بهر ژنده داری چشم بر راه

تو پنداری که چون مردی برستی

کجا رستی که در سختی نشستی

یقین می دان که چون جانت برآید