تو پنداری که چون مردی برستی

میان ژنده تا چندی نشستی

چو بهر ژنده داری چشم بر راه

بسوزی هم تو و هم ژنده ناگاه

کجا رستی که در سختی نشستی

یقین می دان که چون جانت برآید

بیک یک ذره طوفانت برآید