بیک یک ذره طوفانت برآید

تو پنداری که چون مردی برستی

کجا رستی که در سختی نشستی

یقین می دان که چون جانت برآید

نباشد از تو یک یک ذره بی کار

بود در رنج جان کندن گرفتار

چو ازگورت برانگیزند مضطر