چو سر اندر کفن پیچی ندانی

خوشی خود را غروری می دهی تو

سبد از آب زود آری تهی تو

چو در خوابی سخن هیچی ندانی

برو جهدی کن ار پیغمبری تو

که تا توشه ازین عالم بری تو

تو پنداری بیک طاعت برستی