تو پنداری بیک طاعت برستی

چو سر اندر کفن پیچی ندانی

برو جهدی کن ار پیغمبری تو

که تا توشه ازین عالم بری تو

که از غفلت چنین فارغ نشستی

ترا این سخته نیست این کار ای دوست

برون می باید آمد پاک از پوست