که با یزدان صبوری می کنی ساز

از آن دردش جگر می سوخت در بر

ولی افکنده بود از شرم حق سر

یکی هاتف دگر ره دادآواز

عجب کاری بفتادست ما را

که چندینی پر استادست ما را

نه بتوان گفت نه خامش توان بود