که چندینی پر استادست ما را

یکی هاتف دگر ره دادآواز

که با یزدان صبوری می کنی ساز

عجب کاری بفتادست ما را

نه بتوان گفت نه خامش توان بود

نه آگه مند نه بیهش توان بود

گر ازین گونه کاری سخت یا دست