مکن آلوده شیرت را بشیره

کنون زشتست حرص از مردم پیر

گنه خود چون بود با موی چوی شیر

چو مویت شیر شد ای پیرخیره

بکف در آتشین داری نواله

که در پیری بکف داری پیاله

چو می شویی بآب تلخ تن را